Zielsgedichten

De adelaar

In een surrealistische tijd
Laat ik me
Niet langer meevoeren
In een kluwen van veinzerij

Sla ik mijn vleugels uit
In bestendige, aflatende wind
In al mijn schoonheid
Stuurloos maar vredig

Krachtig en in vrijheid
Boven woeste wolken
Drijft de thermiek me voort
Niemand in mijn buurt
Om te wijzen
Op een verkeerde afslag
Een verkeerde weg

De angst en de woede
Op onze chaotische aarde
Laat ik hier voor wat het is
Onafhankelijk als ik ben
Wacht ik op de nieuwe tijd
Die nu al zichtbaar is
Vertrouwen en geloof
Zijn voor altijd vast verankerd
In mijn machtige adelaarshart …

Hartegroet,
Irene ♡

Bewustzijn

Leef!!

Laef, Limburg laef!!’ klinkt jaarlijks met carnaval als één van de meest gespeelde krakers in café’s en optochten in een bepaald zuidelijk deel van ons kikkerland. De laatste keer waren wij er – vanzelfsprekend – ook weer bij. Als je het nummer hoort kun je niet anders dan elkaar vastpakken en uit volle borst samen mee zingen en springen. Dit nummer voel je in je hele lijf. En het zegt ook iets: het zegt dat het af en toe nodig is om uit de band te springen, plezier te hebben, stress van je af te gooien en alles even los te laten. Niet in je eentje maar met elkaar. Het schept namelijk een band om samen dingen te doen. Afgelopen februari hebben velen hieraan nog gehoor gegeven. We weten ook allemaal dat carnaval schijnbaar één van de corona-brandhaarden is geweest. We wisten toen echter niet wat ons nog allemaal te wachten stond en – oh man – wat ben ik blij dat we dat feestje nog duchtig gevierd hebben, zonder besmet te worden overigens! Hoewel dat toen misschien meer geluk dan wijsheid was …

Wie zegt dat het niet de laatste keer zal zijn geweest? Mócht er een tweede golf komen – wellicht worden het hooguit lokale uitbraakjes – kunnen we het behoorlijk shaken met zijn allen want geloof maar dat we dan niet gespaard worden door het coronatrio Jaap, Mark en Hugo. Na mijn speurtocht op social media merk ik op dat behoorlijk wat mensen nog erg angstig zijn en ik zeg eerlijk, dat was ik in het begin ook. Angst voor besmetting van mijn ouders en voor de kwetsbaren in mijn omgeving, niet voor mijzelf. Tegelijkertijd voel ik nu een steeds grotere strijdbaarheid in me op komen. Strijdbaarheid voor onze vrijheid die zo vast verankerd ligt in onze samenleving maar die al enige tijd onder druk staat, onze vrijheid waar in de laatste wereldoorlog hard voor gestreden is. Ondanks de aangekondigde maar tegenstrijdige versoepelingen steekt mijn nooit aflatende intuïtie steeds maar weer de kop op en wordt dit versterkt na het lezen en beluisteren van alternatieve mediabronnen.

De zwarte dood

Gezondheid is belangrijk, natuurlijk. Een goede gezondheid is ons dierbaarste bezit. We zijn echter niet onsterfelijk, we gaan allemaal een keer dood. Het is echter zeer waarschijnlijk dat 99 procent van de Nederlandse bevolking niet aan corona zal overlijden. Naar mijn mening wordt te lang aan allerlei maatregelen vastgehouden die zorgen voor ontwrichting van de maatschappij en wordt er een behoorlijke psychologische oorlog gevoerd door al hamerend op de 1,5 meter om de burgers bang te houden. Zeker, het was – in Brabant en Limburg – een ernstige situatie in het begin. Er moest gehandeld worden. We bleken echter eind maart de piek al achter de rug te hebben. Momenteel is er nauwelijks nog iets aan de hand en toch wordt nog steeds (al vanaf dag één) het ‘nieuwe normaal’ door onze gorgel geduwd. Ik verzet me daar inmiddels tegen. En dat is écht niet omdat ik per se mijn feestjes wil vieren of dat ik me niet aan de regels kán houden maar het is omdat mensen volledig vrij horen te zijn in een normale democratie die de grondwet respecteert en in ere houdt. In het geval van bedreiging van de volksgezondheid kunnen uitzonderingen gemaakt worden, mij lijkt echter dat alleen een ziekte in gelijke strekking met bijvoorbeeld de pest daarvoor in aanmerking mag komen. Die vreselijke zwarte dood, waarbij wereldwijd minimaal 75 miljoen overledenen vielen (de schattingen lopen zelfs uiteen tot 200 miljoen) met bewezen ernstige besmettelijkheid en die geen leeftijdsgrens kende, zelfs vele complete families uitmoordde. Dan zou paniek en angst terecht zijn. Niet een virus waar een waas van geheimzinnigheid omheen danst en dat steeds meer vragen oproept bij steeds meer verontruste burgers. Ik duid nu ook op de op handen zijnde coronawet die flink bekritiseerd wordt. Die er in de huidige versie nooit mag komen. En liever helemaal niet! Een wet die namelijk minimaal nog een jaar de regels in stand kan houden en handhaving vastlegt door middel van zeer hoge boetes en zelfs gevangenisstraf, huiscontroles, kliklijnen en apps.

Sociale dieren

Een arm om iemands schouder, een lieve knuffel, een aanraking, omhelzing of een lief gebaar. Is dat alles niet hetgene dat ons tot mens maakt? Wij zijn sociale dieren. Schouder aan schouder, verbroedering, troosten, beschermen, armen om elkaar heen. Samen dansen, bij elkaar, onbekommerd in een wereld die we niet schuwen. Hoe kunnen we afstand houden van elkaar? Waarom móeten we afstand houden van elkander. Inmiddels is bij steeds meer wetenschappers bekend dat aerosolen de ‘boosdoeners’ blijken te zijn en besmettingen bijna alleen plaatsvinden in afgesloten, slecht geventileerde ruimtes. En raken we onverhoopt besmet? We kunnen ziek worden maar het overgrote deel zal er in niet aan overlijden. Het is vreselijk als dat wel gebeurt maar tegen wil en dank vasthouden aan een gesloten samenleving waarin men ‘bang’ moet zijn voor elkaar, dat doet zo’n afbreuk aan ons menszijn. Van zo’n samenleving wil ik eigenlijk niet eens deel uit maken. Willen we leven in een angstcultuur of willen we leven? Geef de lieve mensen in de verzorgingshuizen een stem en maak ze niet tot weerloze slachtoffers van grillige politiek en farmaceutische bedrijven. Verplicht vaccineren zonder uitgebreid testen? Corona-app installeren? No way. Dit is mijn mening. Ik zorg goed voor mijn ouders, wil alles voor ze doen en uit respect voor hen en voor anderen zal ik me aan de maatregelen houden. Vooral wil ik dat we samen kunnen zijn, dicht bij elkaar en zonder afstand. Gelukkig doen we dat nu ook in familiesfeer. Ik moet niet denken aan een statische samenleving waar mensen door middel van mondmaskers met geprinte glimlach op afstand een vriendschaps- of familierelatie levend moeten houden. Dus!

Leef, Nederland Leef! Leef, in plaats van bang te zijn en te verworden tot angst – me – nietjes en muurbloempjes. Want is dat geen zonde van je tijd? Wat is het leven nog waard als je binnen vier muren je tijd gaat uitzitten. Zonder al die bijzondere mensen om je heen. Ga naar buiten en leef je leven. Laat je niet behandelen als kleuters maar strijdt voor je vrijheid en laat zien dat wij heel goed in staat zijn om onze eigen verantwoordelijkheden te nemen. Ik weet zeker dat dat heel goed kan in onze nuchtere, diverse samenleving.

Leef!!

Lieve groet,

I.K.