Bewustzijn, Persoonlijk

Op weg naar bewustwording

De vijfde dimensie

Onze wereld is al enige tijd bezig met haar transformatie naar een nieuw tijdperk, het tijdperk van Aquarius: waterman. Al eeuwen en eeuwen lang wordt er gesproken over de tijd waarin we nu leven; we worden naar een nieuwe dimensie bewogen wat betreft ons bewustzijnsniveau, ook wel de vijfde dimensie genoemd. Al lang is aangekondigd dat in deze heftige, roerige tijden veel mensen zullen ‘ontwaken’ oftewel zich bewust gaan worden van de werkelijke wereld om hen heen. Dat de wereld snel verandert had je natuurlijk al lang in de gaten, in hoog tempo volgen gebeurtenissen elkaar op. Velen leven nog steeds in angst voor het virus en anderen keren zich af van een waarheid die niet de hunne is. “Dit is een virus door mensen gemaakt” riep ik meteen na de eerste covidberichten uit China. “Dit is een generale repetitie voor iets veel groters” riep ik na de afkondiging van de eerste lockdown. Ondanks dat ik weet dat het virus soms hard toesloeg hebben deze ideeën me nooit meer los gelaten. Eén ding is zeker: het zal nooit meer worden zoals het was …

De angst die ons bond

Ik weet nog die eerste avond van de gedeeltelijke lockdown. De lucht was zwart en helder, met ontelbare kleine lichtjes die fonkelden dat het een lieve lust was. Het was stil, akelig stil. Ik bleef omhoog kijken naar dat fraaie luchtfenomeen, deel uitmakend van een oneindig universum. Het sloeg plotseling bij me in. Dit was raar, bijna niet te bevatten. Ons werd verzocht om zo veel mogelijk thuis te blijven; thuis te werken, geen vrienden of familie bezoeken, geen samenkomsten, geen omhelzingen, geen aanrakingen, alleen eruit voor noodzakelijke boodschappen, reguliere zorg werd beperkt, scholen gingen dicht enzovoort. Bam! Nederland ging voor een groot gedeelte op slot. Niet zo rigoureus als andere landen maar toch. Het zou een aantal weken schoon en stil blijven op straat en in de lucht. Surrealistisch aan de ene kant, en mooi aan de andere kant. Weinig weg- en luchtverkeer voelde voor mij als een verademing. Dat gevoel duurde echter maar even. Hoe kon het toch dat plots zo’n deken van burgerlijke gehoorzaamheid over ons land viel voor een virus. Iedereen in het gareel! Solidariteit en eensgezindheid maakte ogenschijnlijk weer één volk van ons, het was echter de angst die ons bond.

In mijn onderbewustzijn voelde het niet goed, dit klopte niet; mensen opsluiten, alleen laten lijden en sterven, beperkte uitvaarten, geen samenkomsten, geen horeca, minimale bezoekjes enz. enz. Na de piek eind maart, begin april ging het weer stilletjes aan de goede kant op. Met pasen was het prachtig weer en togen veel mensen naar buiten, de natuur in, de stranden op. Maar we moesten oppassen: de politie ging de naleving op de stranden handhaven met drones. Ehm … watte?? Dat was het moment dat de alarmbel voluit ging rinkelen, dit was niet pluis, ik voelde het aan alles. De reguliere nieuwskanalen bleven maar coronanieuws uitbraken, bleven de angst voeden. We werden via krant en tv het nieuwe normaal en de 1,5 mtr samenleving ingeleid terwijl ons helemaal niets was gevraagd. De media speelde het spel van de politiek klaarblijkelijk van harte mee. Vanaf toen ben ik overgestapt naar alternatieve nieuwskanalen om meer en andere informatie te vergaren. Al lange tijd twijfelde ik aan de subjectiviteit van de mainstream media. Kwam dat door nuchter boerenverstand of puur intuïtie? Inmiddels weet ik dat alles wat er momenteel gebeurt met elkaar verbonden is. De nieuwe wereldorde waar W.A. het over had in zijn troonrede gaat er komen, mits een wonder gebeurt. En dat wonder, daar geloof ik nog steeds in.

Bewustwording

Ik ben op zoek gegaan want ik was erg benieuwd wat toch dat gevoel was waarvan ik dacht dat iedereen het had. Iedereen kon toch zien dat hier een gigantisch en macaber spel aan de gang was? Onbevangen schreef ik het stuk Leef! dat me waarschijnlijk niet iedereen in dank afnam en kwam ik – toevallig? – door een medeblogger (Don Quichotte, wiens site inmiddels is gecensureerd) terecht op alternatieve sites zoals Café Weltschmerz waaruit ik zoveel interessante maar ook zeer confronterende informatie haalde en dit ook enthousiast deelde. Nu zou iedereen toch wel zien dat we bedonderd werden?? Nog steeds ben ik D.Q dankbaar dat hij het laatste zetje daartoe gaf.

Inmiddels ben ik een illusie armer wat betreft het gros van mijn medeburgers maar heel wat mooie info rijker. Het volgende stukje is vrij spriritueel dus als je daar helemaal niks mee hebt dan ben je alvast gewaarschuwd. Bovenaan kon je al een stukje lezen. We gaan met zijn allen onze wereld zoals wij die altijd gekend hebben achter ons laten. Hetzij op een duistere, negatieve, dan wel op een geweldige en positieve manier. Steeds meer aardbewoners beginnen de werkelijke toedracht van onze gemolesteerde planeet en haar bevloking in te zien. Allemaal zijn wij jaren en jaren een dienend onderdeel geweest van het huidige systeem en zijn rijke elitaire machthebbers, een systeem dat hopelijk binnenkort ten onder zal gaan om plaats te maken voor een wereld waarin we als mensheid naar een hoger niveau gestuwd gaan worden. Er zal nog een poos chaos en anarchie zijn maar dan zal het zijn weg gaan vinden. Kort gezegd: laat je angst los en heb vertrouwen, laat licht en liefde de belangrijkste factor zijn in jezelf, alle goede krachten zijn nodig. Ik weet, het klinkt zweverig maar ik weet nu voor mijzelf welk pad ik te gaan heb. Ben je nog steeds aan het lezen en nieuwsgierig hoe dit alles in mijzelf heeft plaatsgevonden? Lees dan ook mijn volgende blogs want hier is het laatste nog lang niet over geschreven.

Warme groet,

I.K

Bewustzijn, Zielsgedichten

Wereld in transitie

Dit gedicht schreef ik vanwege de hevige onmacht die ik de afgelopen tijd voelde. Gelukkig wordt die langzaam aan omgezet naar een positieve kracht in mijzelf🍀❤

Als ik kijk naar de wereld
die al lang niet meer de onze is
Zie ik duistere tentakels
in piramides van wellust en macht
Vertakt en diep geworteld
als een eeuwenoude boom
Moeder aarde leidend
naar chaos en verdoemenis

Laat ons dan licht verspreiden
maak het onzichtbare zichtbaar
Maak onze kinderen vrij
van snoodheid en exploitatie
Laat ons het leed verzachten
doordat ons licht de redder zal zijn
De engel, voor het demonische gevaar

Als ik opnieuw kijk naar de wereld
die aan zichzelf werd terug gegeven 
Zie ik de macht van een volk dat opstond 
en in haar kracht ging staan
Zij verlichtte weer de wereld
en ontdeed haar van haar lelijkheid
Van pijn en onrechtmatigheid 
Om weer in schoonheid te herrijzen

Is dit geen prachtig streven?
Bewustzijn

Leef!!

Laef, Limburg laef!!’ klinkt jaarlijks met carnaval als één van de meest gespeelde krakers in café’s en optochten in een bepaald zuidelijk deel van ons kikkerland. De laatste keer waren wij er – vanzelfsprekend – ook weer bij. Als je het nummer hoort kun je niet anders dan elkaar vastpakken en uit volle borst samen mee zingen en springen. Dit nummer voel je in je hele lijf. En het zegt ook iets: het zegt dat het af en toe nodig is om uit de band te springen, plezier te hebben, stress van je af te gooien en alles even los te laten. Niet in je eentje maar met elkaar. Het schept namelijk een band om samen dingen te doen. Afgelopen februari hebben velen hieraan nog gehoor gegeven. We weten ook allemaal dat carnaval schijnbaar één van de corona-brandhaarden is geweest. We wisten toen echter niet wat ons nog allemaal te wachten stond en – oh man – wat ben ik blij dat we dat feestje nog duchtig gevierd hebben, zonder besmet te worden overigens! Hoewel dat toen misschien meer geluk dan wijsheid was …

Wie zegt dat het niet de laatste keer zal zijn geweest? Mócht er een tweede golf komen – wellicht worden het hooguit lokale uitbraakjes – kunnen we het behoorlijk shaken met zijn allen want geloof maar dat we dan niet gespaard worden door het coronatrio Jaap, Mark en Hugo. Na mijn speurtocht op social media merk ik op dat behoorlijk wat mensen nog erg angstig zijn en ik zeg eerlijk, dat was ik in het begin ook. Angst voor besmetting van mijn ouders en voor de kwetsbaren in mijn omgeving, niet voor mijzelf. Tegelijkertijd voel ik nu een steeds grotere strijdbaarheid in me op komen. Strijdbaarheid voor onze vrijheid die zo vast verankerd ligt in onze samenleving maar die al enige tijd onder druk staat, onze vrijheid waar in de laatste wereldoorlog hard voor gestreden is. Ondanks de aangekondigde maar tegenstrijdige versoepelingen steekt mijn nooit aflatende intuïtie steeds maar weer de kop op en wordt dit versterkt na het lezen en beluisteren van alternatieve mediabronnen.

De zwarte dood

Gezondheid is belangrijk, natuurlijk. Een goede gezondheid is ons dierbaarste bezit. We zijn echter niet onsterfelijk, we gaan allemaal een keer dood. Het is echter zeer waarschijnlijk dat 99 procent van de Nederlandse bevolking niet aan corona zal overlijden. Naar mijn mening wordt te lang aan allerlei maatregelen vastgehouden die zorgen voor ontwrichting van de maatschappij en wordt er een behoorlijke psychologische oorlog gevoerd door al hamerend op de 1,5 meter om de burgers bang te houden. Zeker, het was – in Brabant en Limburg – een ernstige situatie in het begin. Er moest gehandeld worden. We bleken echter eind maart de piek al achter de rug te hebben. Momenteel is er nauwelijks nog iets aan de hand en toch wordt nog steeds (al vanaf dag één) het ‘nieuwe normaal’ door onze gorgel geduwd. Ik verzet me daar inmiddels tegen. En dat is écht niet omdat ik per se mijn feestjes wil vieren of dat ik me niet aan de regels kán houden maar het is omdat mensen volledig vrij horen te zijn in een normale democratie die de grondwet respecteert en in ere houdt. In het geval van bedreiging van de volksgezondheid kunnen uitzonderingen gemaakt worden, mij lijkt echter dat alleen een ziekte in gelijke strekking met bijvoorbeeld de pest daarvoor in aanmerking mag komen. Die vreselijke zwarte dood, waarbij wereldwijd minimaal 75 miljoen overledenen vielen (de schattingen lopen zelfs uiteen tot 200 miljoen) met bewezen ernstige besmettelijkheid en die geen leeftijdsgrens kende, zelfs vele complete families uitmoordde. Dan zou paniek en angst terecht zijn. Niet een virus waar een waas van geheimzinnigheid omheen danst en dat steeds meer vragen oproept bij steeds meer verontruste burgers. Ik duid nu ook op de op handen zijnde coronawet die flink bekritiseerd wordt. Die er in de huidige versie nooit mag komen. En liever helemaal niet! Een wet die namelijk minimaal nog een jaar de regels in stand kan houden en handhaving vastlegt door middel van zeer hoge boetes en zelfs gevangenisstraf, huiscontroles, kliklijnen en apps.

Sociale dieren

Een arm om iemands schouder, een lieve knuffel, een aanraking, omhelzing of een lief gebaar. Is dat alles niet hetgene dat ons tot mens maakt? Wij zijn sociale dieren. Schouder aan schouder, verbroedering, troosten, beschermen, armen om elkaar heen. Samen dansen, bij elkaar, onbekommerd in een wereld die we niet schuwen. Hoe kunnen we afstand houden van elkaar? Waarom móeten we afstand houden van elkander. Inmiddels is bij steeds meer wetenschappers bekend dat aerosolen de ‘boosdoeners’ blijken te zijn en besmettingen bijna alleen plaatsvinden in afgesloten, slecht geventileerde ruimtes. En raken we onverhoopt besmet? We kunnen ziek worden maar het overgrote deel zal er in niet aan overlijden. Het is vreselijk als dat wel gebeurt maar tegen wil en dank vasthouden aan een gesloten samenleving waarin men ‘bang’ moet zijn voor elkaar, dat doet zo’n afbreuk aan ons menszijn. Van zo’n samenleving wil ik eigenlijk niet eens deel uit maken. Willen we leven in een angstcultuur of willen we leven? Geef de lieve mensen in de verzorgingshuizen een stem en maak ze niet tot weerloze slachtoffers van grillige politiek en farmaceutische bedrijven. Verplicht vaccineren zonder uitgebreid testen? Corona-app installeren? No way. Dit is mijn mening. Ik zorg goed voor mijn ouders, wil alles voor ze doen en uit respect voor hen en voor anderen zal ik me aan de maatregelen houden. Vooral wil ik dat we samen kunnen zijn, dicht bij elkaar en zonder afstand. Gelukkig doen we dat nu ook in familiesfeer. Ik moet niet denken aan een statische samenleving waar mensen door middel van mondmaskers met geprinte glimlach op afstand een vriendschaps- of familierelatie levend moeten houden. Dus!

Leef, Nederland Leef! Leef, in plaats van bang te zijn en te verworden tot angst – me – nietjes en muurbloempjes. Want is dat geen zonde van je tijd? Wat is het leven nog waard als je binnen vier muren je tijd gaat uitzitten. Zonder al die bijzondere mensen om je heen. Ga naar buiten en leef je leven. Laat je niet behandelen als kleuters maar strijdt voor je vrijheid en laat zien dat wij heel goed in staat zijn om onze eigen verantwoordelijkheden te nemen. Ik weet zeker dat dat heel goed kan in onze nuchtere, diverse samenleving.

Leef!!

Lieve groet,

I.K.