Bewustzijn, Persoonlijk

Alles is okee

Zoveel huilende mensen in mijn leven momenteel. Ik kan er niet omheen. Tranen vloeien rijkelijk, inclusief de mijne. Hoewel ik zo graag fysieke schouder aan fysieke schouder wil staan met iedereen, lukt me dit gewoon niet. Ik heb me zo lang sterk gevoeld, krachtig, zonder angst, standvastig, ‘we gaan dit varkentje wassen’.
Het is alsof het uit me wegvloeit. Ik zoek naar woorden voor de mensen die zo lijden momenteel, ik probeer me met ze te verbinden op energetisch niveau om ze zo licht en kracht te sturen. Tegelijkertijd komt mijn ego weer om de hoek kijken. ‘Is het wel genoeg wat ik doe?’ ‘Doe ik het wel goed?’
Om meteen daarna te beseffen dat alles goed is. Alles wat je doet is okee. Alles wat je niet doet kan nooit fout zijn. Zolang je maar handelt of juist niet vanuit een ware intentie. Het gaat om hen, niet om jou.
Mijn compassie is enorm besef ik nu. Altijd geweest ook waarschijnlijk, zoals dit zit in ieder van ons. Ik liet het alleen belemmeren door mijn eigen onzekerheden en tekortkomingen. Oh, wat hebben die vaak in de weg gezeten.

Nu ik die zo goed als mogelijk heb kunnen neutraliseren komt mijn pure hart steeds meer te voorschijn: het pure gevoel vanuit mijzelf. Compassie, mededogen, empathie; meevoelen. Al moet ik oppassen dat het meevoelen geen meelijden wordt. Maar zo vaak voel ik hun pijn van gemis … Wellicht nog de pijn van mijn eigen gemis van dierbaren. Dan stromen de tranen weer langs mijn wangen, als zoute, kleine lichtkristallen. En toch … mijn hart is er klaar voor. Ik laat de energie stromen, om hen die zich nu in een donkere periode van hun leven bevinden te troosten en te steunen. Ik brand kaarsjes, stuur licht, liefde en warmte waaraan ik hoop dat ze zich intuītief kunnen laven en warmen.
Hun tranen zijn de mijne. Mijn tranen zijn de hunne. Ten langen lesten zijn we met zijn allen één bewustzijn. Als ziel of in een lichaam.

Door de meesten vergeten maar het zal er altijd zijn … ♡

Bewustzijn, Persoonlijk

Zonder verwachting

Wat ik zelf ervaar is dat je werkelijk meer innerlijke ruimte creëert door steeds meer zaken los te laten.
Zo kwam – en kom ik – er achter hoe belangrijk het is om bijvoorbeeld geen verwachtingen meer te hebben van je medemensen of zelfs van het leven. Om alles te laten komen zoals het komt. Ons huidige leven is grotendeels gebaseerd op wat we van anderen – of van het leven – verwachten. Wordt dit niet ingewilligd dan riep dat bij mij reacties op. Verwachtingen hebben fungeert als een spiegel voor jezelf.

Ik mag bijvoorbeeld niet van mijn partner verwachten dat hij mij uit zichzelf begrijpt als ik niet duidelijk naar hèm toe ben.

Niet van mijn (volwassen) kinderen verwachten dat ze zich gedragen zoals ik dat wil. Ik moet ze hun eigen leven laten leiden en eigen fouten laten maken. Zonder verwachting, zonder oordeel.

Niet van mijn 84-jarige moeder verwachten dat ze opgelegde, kerkelijke waarden zomaar los kan laten. Dit ten allen tijden respecteren.

Niet van mijn familie en vrienden verwachten dat ze denken zoals ik denk. Ieder heeft zijn weg te gaan op de manier die op zielsniveau bij hem of haar past. Dat pad is natuurlijk voor iedereen anders.

Dit zijn slechts enkele voorbeelden. Ik leer zo dat ik meer en meer zonder verwachtingen maar ook zonder oordeel naar anderen toe steeds meer mezelf kan zijn. Er ontstaat steeds meer ruimte in mij omdat ik mezelf leer om constant naar mijn eigen ik, mijn eigen proces te kijken.
Daardoor ga ik nu juist nòg meer vanuit mijn hart met mijn naasten om en steeds minder vanuit mijn hoofd. Het creëert rust in mezelf want hoe meer ik van die ander wil hoe meer ik mezelf tegenkom. In plaats van nukkig te worden omdat die ander niet reageert zoals ik wil, trek ik het bij mezelf naar binnen om te kijken wat daar bïj mijzelf nog wringt.
Niet de schuld buiten jezelf leggen maar altijd bewust zijn van je eigen aandeel bij gevoelens van wrevel, angst, frustratie, boosheid enzovoorts.
Daarbij hoort ook dat ik zelf duidelijk moet zijn naar die ander toe. Gedachten lezen kan nog niemand in mijn omgeving 😉
Vandaar de spiegel die ik mezelf mag voorhouden. Reflecteren bij alles wat ik zeg en denk in relatie tot mijn naasten en anderen. Klinkt vermoeiend, maar dat is het juist niet.

En als ik zou menen dat het leven me niet geeft wat ik wil, dan moet ik andere wegen inslaan. Zelf de stappen zetten, zelf de verantwoordelijkheid nemen. Of het nu om je partner, kinderen of de overheid gaat.

Steeds meer lijk ik daardoor vanuit mijn hart te kunnen geven en leven, vanuit compassie en onvoorwaardelijke liefde, ook – of misschien juist – naar mezelf toe … ♡

Lieve groet,
Irene

Lichtkristallen - Zielsgedichten, Persoonlijk

Sterven is geen doodgaan

Sterven is geen doodgaan 
Maar even opgaan in de nacht
Om uit te komen bij degene
Die bij de dageraad op je wacht

Om je thuis te brengen
Naar je oorsprong, het zuiverste Bronlicht
Waar jij je eerste oerlied zong
De donkere aarde nog ver uit zicht

Niet bang zijn lieve mens
Je doet alleen je lichaam uit
Dat bij je hoorde voor een poos
Kijk nu met lichte blik vooruit

Naar al het moois waarvan je dacht
Dat dat echt nooit kon bestaan
Waar bloemknoppen in de hemeltuin
Voor altijd open zullen gaan

Je dierbaren die daar al zijn
Omhelzen jou in opperste vreugd
Zij lichten je op in hun fijne gewaden
Zij stralen de fitheid van de eeuwige jeugd

Je zult weer schijnen als vanouds
De blos weer terug op je wangen
Je zult zorgen voor je geliefden op aarde
Die door schrijnend verdriet zijn bevangen

En allen die nu achterblijven
Schenken dan een laatste groet
Aan een prachtig, krachtig mens
Lieve meid ... het ga je goed ♡
















Bewustzijn, Persoonlijk

Zware tijden

In 2019 schreef ik al – jn het kader ban de boerenprotesten van oktober 2019 – in mijn artikelen op boerenkeukenrecepten.com over de NWO en hun ‘sustainable goals’ die door de gekochte media zo mooi naar voren worden gebracht als waren het DE oplossingen voor onze huidige, chaotische wereld waarin (nog meer?) meer diversiteit moet komen en het geld eerlijker verdeeld moet worden omdat de tegenstellingen tussen arm en rijk nog nooit zo groot waren en het einde daarvan nog niet in zicht is.

Mocht je denken dat de duistere eliten – en bedenkers van deze ‘eerlijke en duurzame’ aglenda – hun over onze ruggen verdiende vermogen zullen delen met minder bedeelden dan zal benedenstaand artikel van Martin Vrijland je uit de droom helpen.

Een hele poos heb ik gedacht dat we het zouden redden als zoveel mogelijk mensen hun oorspronkelijke licht via hun innerlijk zouden vinden en uitstralen maar vanaf nu ga ik – buiten mijn eigen gedichten en bedenkingen – ook artikelen en youtube filmpjes plaatsen over de (eind)tijd die nu speelt.

Ik zou zeggen, doe er je voordeel mee 😉

https://www.martinvrijland.nl/nieuws-analyses/openbrief-aan-alle-nederlanders-die-straks-niet-meer-rondkomen-zo-breek-je-los/

Bewustzijn, Persoonlijk

Volgens mij

Volgens mij is het eigenlijk vrij simpel. Zo lang we met zijn allen druk bezig zijn met alléén maar wegkijken, protesteren of strijden zullen we het antwoord op de waanzin van de huidige wereld niet vinden.
We worden constant afgeleid en zo weggedreven van het ontdekken van onze Goddelijke oorsprong, afgehouden van de zoektocht via ons innerlijk naar onze wezenlijke kern. Want daar vind je uiteindelijk de kennis die je kunt koppelen aan jouw waarheid.
Dan zullen we begrijpen hoe en waar het zo mis is gegaan. En dat jij de enige bent die het tij kan keren. Op de eerste plaats voor jezelf maar uiteindelijk ook voor het collectief, want hoe meer zielen bereid zijn dit te doen, hoe eerder het perspectief op aarde zal veranderen.

De mens is in staat om zijn eigen realiteit te scheppen, echter is dit voor velen nog een brug te ver.
Als jij echter naar binnen durft te keren, en daar jouw schaduwen werkelijk onder ogen durft te zien (zoals onverwerkte trauma's, pijn, wrok, haat, oordelen over anderen enz) dan zal je hart zich openen en ga je leren om te leven vanuit de echte, onvoorwaardelijke liefde. Dit is een proces, dat gaat heel snel voor de één en duurt soms jaren voor de ander. Maar mettertijd zal jouw realiteit anders kleuren en kun je vele zaken in onze maatschappij doorzien.
Diegenen die zich al op dit pad hebben gegeven weten exact wat ik bedoel.

'Strijden' is prima, in de zin van het niet langer accepteren dat anderen jouw leven regeren; je kunt zelf die keuzes maken die je bestaan een andere wending geven waarbij je zelf het juiste gevoel hebt. Stap voor stap, alles is een keuze. Laat je maar leiden door je hart en door het moment. Doe alles voor jezelf en niet omdat anderen het van je verlangen of omdat het zo 'hoort'. Laat je niet wijsmaken dat dat egoistisch is want dat is de onwetendheid van die ander.
Door ècht te houden van jezelf ben je pas werkelijk in staat om voor anderen goed te doen, vanuit je hart, vanuit diegene wie je werkelijk bent.
Want pas als jij je schaduwwerk hebt gedaan ... als jij deze kant van jezelf erkent en in balans kunt brengen, dan is er namelijk geen wrok, verdriet, afgunst, haat en pijn meer en kun je er vanuit alle oprechtheid zijn voor je medemens.
Bedenk eens wat dat voor het collectief zou betekenen als ieder mens hiermee aan de slag ging? Hoe mooi zou dat zijn?
De aarde zou weer een mooie, vreedzame plek worden, zoals het oorspronkelijk altijd de bedoeling is geweest.

We zijn er nog niet ... ook ikzelf niet. Maar we zijn onderweg en uiteindelijk zal het voor de mensheid wel goed komen.
Althans daar ga ik voor. Ik hoop jullie ook ...
Laten we onze vleugels uitslaan en ontdekken wie we werkelijk zijn!!

Liefs, Irene
Lichtkristallen - Zielsgedichten, Persoonlijk

Toen deze meid …

Toen deze meid nog meisje was
Vond ze de wereld al vaak raar
Zij voelde diep van binnen
Is deze wereld wel echt waar?

Soms waande zij zich in een film
En acteerde zij maar vrolijk mee
Soms hield ze gewoon haar mond
En luisterde ze heel gedwee

Het voelde als in een keurslijf
Want lang niet alles paste haar
Gelukkig vond zij haar grote liefde
Dat voelde goed, ja dat is waar

Haar kinderen gaven zo veel vreugd
Maar ook wel pijn zo af en toe
Heel bijzonder was die tijd
En och, toch was ze ook vaak moe

De druk der maatschappij bleef wringen
Want carriere maken werd de norm
Het zat haar dwars, zij wilde niet
Nee, zelfs niet voor de vorm

Wat als ‘normaal’ werd gezien
Daar voelde zij geen passie voor
Zij volgde goed van zin haar eigen pad
Zodat zij gaandeweg haar twijfels verloor

Haar gevoel was juist bleek achteraf
Want altijd zijn we voorgelogen
Van meisje tot vrouw en nu nog steeds
Wordt de mensheid grof bedrogen

Echter … begin bij jezelf
Al duurt het soms jaren

Tot elk mens op aarde
Alleen nog Liefde zal ervaren … ♡

Bewustzijn, Persoonlijk

Stap voor stap

Stap voor stap creëer ik het leven dat ik ontvang. Willen is verlangen, ontvangen is creëren met hetgeen op je pad komt. Dat laatste doe ik en kijk wat mijn gevoel daar bij is. Resoneert het, dan ga ik er mee aan de slag.

Ik hou van bloemen, dus er worden binnenkort – via een ludieke actie van de gemeente – véél bloemen gezaaid; in onze (groenten)tuin en langs velden en akkerranden rondom onze boerderij. Ik poot aardappelen, zaai kruiden en tomaten, pompoen en courgettes, ik plant sla, prei, erwten, frambozen-en bessenstruiken. We hebben een appel-peren-kersen- en pruimenboom. In het najaar maak ik jam, chutney, appelmoes, compote, stoofpeertjes en bak ik appeltaarten en nog meer heerlijks. Ik ben onderweg en het maakt me gelukkig. Graag zou ik het willen delen met anderen. Wie weet, misschien wel met een gezellige theetuin erbij …
Als die er moet komen dan merk ik dat vanzelf en anders niet. Ook dat is prima …
Daarnaast schrijf ik wat in me op komt en laat het begaan.

We runnen een melkveebedrijf en dit jaar gaan na een tijd de koeien eindelijk weer naar buiten. Van onze eigen melk maak ik yoghurt, kwark/hangop. Ook zoeken we naar alternatieve wegen voor bijvoorbeeld kunstmest.
Alles bevindt zich nog in het beginstadium maar nu ik dit schrijf besef ik hoe rijk ik ben met al wat ik nu teruglees. Daarnaast hou ik (op de eerste plaats) ontzettend veel van mijn gezin en familie; tot nu toe iedereen gezond.
Zo ziet mijn realiteit er momenteel uit, na jaren van onzekerheid, verdriet en spanningen. Een proces waarin ik zò ben gegroeid als mens en ik steeds minder ontvankelijk wordt voor pijn en lijden …

Zo dans ik verder en als de Goddelijke Bron ons goed gezind is dan gaat alles goed komen (en dat komt het ook).
Ook al is het tegenwoordig nog zeer onzeker om een boerenbedrijf te hebben, we zetten door.
Ik probeer zo mijn steentje bij te dragen aan het neerzetten van een andere realiteit.

Durven te manifesteren en stapje voor stapje vooruitgang boeken naar het leven dat je toe komt. Gezondheid, liefde, vrede, vreugde en vooral ook compassie voor de ander. Zo gaan we op weg naar een mooie wereld. Creëer je mee?

Mijn vertrouwen in de Al-bron is honderd procent. Je kunt dit vertrouwen voornamelijk via je binnenste bereiken; vanuit je geopende hart, je pijnappelklier en je kruinchakra.
Ik ben ĺicht, ik ben liefde, ik ben waarheid,
Ik ben …
Net als jij.

Dat is waar het begint en waar het eindigt … ♡

Lichtkristallen - Zielsgedichten, Persoonlijk

Ik kan het begrijpen

Wat was je verbaasd
Wat leek je verloren
Toen ik niet vertelde
Wat jij wilde horen

Ik kan het begrijpen
Van jouw kant bekeken
Hoe graag zou ik nu
Mijn hand toesteken

Om je te leiden
Weg van de angst
Samen door het duister
Liefde duurt het langst

Eerst door het donker
Daarna wordt het licht
Een spoortje van twijfel
Glijdt langs je gezicht

Waarom ben jij niet bang
Hoor ik je vragen
Lieverd, ik vond mijn ziel
Na een reis door stoffige lagen

Luister naar je hart
De weg naar je waarheid
Stel het open en heel
De wonden der tijd

Je zult zien, de angst verdwijnt
Ik wil je wel helpen
Alleen maar door je
Met liefde te overstelpen … ♡

Persoonlijk

Afstand

Soms heb ik het nodig om afstand te nemen van social media; ik keer dan wat meer naar binnen en probeer te bepalen waar ik sta. Ik moet dan weer even aandacht besteden aan mijn aarding om uit te vogelen wat precies mijn plekje in de nieuwe wereld zal worden; kijken en voelen waar mijn intuītie en creativiteit me naar toe drijven. Het voelt wel comfortabel om me even op de vlakte te houden en de dingen te laten lopen zoals ze doen. Daarbij voel ik me heel prettig ondanks dat ik af en toe nog wat lichte schaduwen zie als ik mezelf in de ogen kijk. De reflecterende spiegel doet nog steeds zijn werk. Elke dag doe ik echter mijn best om mijn hart nog meer open te stellen en de liefde te zijn die ik oorspronkelijk ben, die we oorspronkelijk ALLEMAAL zijn. Probeer ik datgene te ontdekken dat me uniek maakt door mijn eigenheid te doorgronden. 

Nu de feestdagen naderen voel ik dat ik weer meer naar buiten wil dragen, dat ik juist nu nog meer een lichtpuntje voor anderen wil zijn. Allerlei ideeën steken de kop op over hoe ik mijn steentje bij kan dragen om wat vreugde te brengen naar iemand die het goed kan gebruiken. Want ik voel me enorm dankbaar. Dankbaar voor wat ik de afgelopen jaren heb mogen ervaren. Voor het kleine tipje van de sluier dat werd opgelicht. Voor de schoonheid leren zien in alledaagse dingen, voor het kleine leren waarderen, voor bijzondere maar ook verdrietige dingen mogen en moeten beleven.
Zowel de bijzondere als de onthutsende waarheid over onze wereld mogen ontdekken, ook dat stemt me dankbaar al zal het waarschijnlijk echt wel zo zijn dat ik er als ziel voor gekozen heb om deze tijd op deze manier mee te maken.

Het einde van de oude wereld is er en de nieuwe gloort in ons gezichtsveld. Ik heb het lef om hem te zien. Nee, ik zeg het verkeerd, lef is niet eens nodig. Het is liefde, heel veel liefde voor alles en iedereen, ook voor jezelf. Van daaruit kun je het leven leven waarvoor je bestemd bent. Dat is het enige dat nodig is om te voelen dat je vrij bent ... ♡
Lichtkristallen - Zielsgedichten, Persoonlijk

Aan de waterkant

Het was, daar, zittend aan de waterkant
Op een met bloemen begroeide oever
Waar de stilte het stokje overnam
Van wrange gedachten en roerige nachten

Waar ik mezelf omhelsde en zei:
"Zie je lieverd, je wist het wel
Je bent veel meer dan je bestaan
Een nieuwe start begint in je hart
En zal je nooit meer terug laten gaan"

Het kostte soms wat, besefte ik daar
Met een krans van bloemen in mijn haar
Aan de waterkant, gehuld in nevelen
Werden geheimen prijs gegeven
Over de kracht van het leven
En mijn eigen rol, die ik moest spelen

Het leerde mij hoe bijzonder
En wonderbaarlijk wij eigenlijk zijn
Verbonden met de krachten
Der natuur in al haar prachten
De eenheid voelen, puur als mens
Zo groots en toch ook klein

Ik vond het daar temidden van bloemen
In kleur en in geur weerspiegeld in water:
Het kind van vroeger
De vrouw van nu
En de wijsheid van later ... ♡

Lieve groet,
Irene 💜