Bewustzijn, Natuurlijk, Zielsgedichten

Laat het maar gebeuren

Steeds probeer ik te visualiseren
Hoe mijn ideale wereld eruit zal zien
Natuurlijk wil dan iedereen wat anders
Zoveel mensen, zoveel wensen

Echter, er komt een moment
Dat we het eens zullen zijn
Met elkaar verbonden in liefde en licht
Zullen we weten wat goed is voor ons

Natuurlijker leven dat lijkt me wel iets
Kruid, plant, specerij, grootmoeders middel
In plaats van meteen een pilletje of een zalfje
Vinden we de oplossing vaak om ons heen

Zelfheling zit in ons allemaal
Leer hoe je kunt werken met energie
Misschien anderen tot steun kunt zijn
Rust, evenwicht, harmonie en balans

Zelfs vrije energie, dat bestaat al lang
En komt nu weer steeds dichterbij
Wat verborgen bleef zal tevoorschijn komen

Laat het maar gebeuren
Het maakt ons óók vrij ... ♡
Natuurlijk, Zielsgedichten

De natuur heeft het antwoord

Als je zoekt
Als je vraagt
Als je van buiten
naar binnen wil
Breng dan binnen
Eens naar buiten

Zoek het antwoord
in die oude boom
die kleurige bloem
een fluitende vogel
dat kabbelende beekje
de goud geaarde korenhalm

Stap uit je schaduw
in het licht van de zon
Verbind je
met de elementen
Die moeder aarde
beschikbaar stelt
Hoor de liefdevolle,
natuurlijke fluistering
Van al dat leeft
in vol ornaat

Weet dan dat alles
in onze eigen natuur
ligt opgeslagen
We zijn alleen
de verbinding
kwijt geraakt
door de eeuwen heen
Met ons talent tot genezing,
De gift van zelfheling,
En ons vermogen
om onvoorwaardelijk
lief te hebben ...

Liefs, Irene

Bewustzijn, Natuurlijk

De kracht van de natuur

Hoor de stilte, voel de energie, ervaar de rust en ruimte die het maakt in je hoofd, die er zelfs voor kan zorgen dat je steun en antwoorden kunt vinden …

Om de warrige toestanden – die onze dagen ongevraagd vergezellen – te ontvluchten is een wandeling in de natuur sowieso een aangenaam en nuttig tijdverdrijf. In de natuur kom je tot rust, kun je je één voelen met oude knoestige bomen, de geur van door everzwijnen omgewoelde aarde, zeldzame plantensoorten en als je geluk hebt het spotten van lofwaardige exemplaren uit het dierenrijk. Sommige mensen met een verruimd bewustzijn willen daar zelfs letterlijk het contact met de aarde voelen en gebruiken deze natuurlijke omgeving om in lotushouding hun rustgevende meditatie te doen. Lijkt me heerlijk, maar zover ben ik zelf nog niet ♡

Het is een kwestie van de tijd nemen en jezelf de ruimte te geven om te ontdekken waar jouw hart naar uit gaat. In de stilte die jij voor jezelf creëert zal je innerlijke stem je op die weg begeleiden. Weg van bebouwing en gemotoriseerd verkeer word je minder snel afgeleid en kun je makkelijker terug gaan naar de essentie van je bestaan.

Ook mijn jongere zus leeft steeds meer vanuit haar hart. Graag deel ik een paar mooie natuurfoto’s van haar die ze maakte bij één van de natuurgebieden in onze buurt. Soms struint ze er uren rond om met veel geduld en precisie het perfecte plaatje te kunnen schieten ♡

Mijn credo: geniet, beleef, verwonder, fluister, luister, mediteer, creëer en laat je van harte inspireren door de krachten van een natuurlijke omgeving 🦋

Hartegroet,
Irene♡

(Foto’s: Miriam Janssen)

Natuurlijk

Van zaad naar lekkernij

Mensen die me volgen op mijn andere blog boerenkeukenrecepten.com weten vast al van het bestaan en zijn wellicht benieuwd hoe het staat met mijn allereerste aangelegde moestuintje. Lieve lezers, het gaat buiten verwachting goed en spijt heeft zich al enigszins geopenbaard over de grootte van het vitamineperceeltje. Spijt als groenten op mijn hoofd dat ik het stuk niet groter heb omgespit uhh … heb láten omspitten door mijn boer. Klein beginnen was het credo maar het bevalt me tot nu toe zó goed dat ik baal dat mijn faalangst er weer met de winst vandoor is. Groot denken is echter nog nooit mijn sterkste kant geweest. Het nadeel van voorzichtigheid is helaas dat ‘had ik maar‘ je beste vriend wordt. Och ja, nieuwe rondes nieuwe kansen …

De eerste producten zijn al geoogst en oh mensen wat geeft dat een rijk gevoel. Als ik aan de kookpot sta en mijn recept vereist wat kruiden of rucola dan neem ik mijn emaille vergietje met snoeischaar en een zielsgelukkige klavervrouw wandelt het moespaadje op om vol trots haar gewassen gade te slaan alvorens ze aan het verzamelen slaat. Daarna staat knippen en plukken op het menu en onze maaltijd wordt zo weer verrijkt met gezondheid en vitamientjes. Voor mijn kookblog ben ik nu bezig met heerlijke rucolarecepten. Met verse kruiden als rozemarijn, bieslook, maggiplant, munt, basilicum en gezaaide wintertijm waant ook klaverboer zich soms in een heus walhalla. Het is nu nog even wachten op de eerste aardbeien, prei, tomaatjes, bosuitjes, worteltjes, courgettes en soeppompoen. Ach ja, ik rommel maar wat aan, zoals altijd; hoe één en ander uitpakt blijft altijd een verrassing. Het is echter een feit: van zaad naar lekkernij is een prachtig proces!

Buiten het wonderbaarlijke genoegen van eten uit eigen tuin zorgt onze lap tuingrond ook voor prachtige planten, fruitbomen met appels, kersen, peren en pruimen en uiteraard een – niet ál te strak – gazon. Buiten veel tuingenot en lekkernijen zorgt ons lapje grond ook nog eens voor een enorme sereniteit in mijn hoofd. Met de huidige maatschappelijke ontwikkelingen op netvlies en in gedachten weet ik inmiddels dat een groene omgeving mij tot rust maant. Tegenwoordig kun je me in ons paradijsje neerzetten en met een gerust hart achterlaten. De boze grote buitenwereld bestaat dan niet langer voor mij en wroetend met mijn handen in de aarde keer ik terug naar de essentie van mijn bestaan. Mijn nagels zijn er minder blij mee maar hee, wie heeft gezegd dat het makkelijk zou zijn? De zwarte riemen neem ik echter graag voor lief, het is er namelijk goed mee roeien daar in ons boerenhof.

Begint het je te kriebelen maar geen grote tuin tot je beschikking? Mijn zus moestuiniert in een houten bak van steigerhout van circa 1 x 1 meter en op werkhoogte. Ook ideaal! Ja, je kunt gerust zeggen dat moestuinieren besmettelijk is. Zelfs op een vierkante meter kun je al eigen groentjes en kruiden kweken of zelfs de prachtigste bloemen (voor)zaaien. Enjoy!

Het prieel dat mijn vader heeft gemaakt
Met jonge aanplant in de tuin
Bewustzijn, Natuurlijk

Blote voeten

Na een langdurig verblijf in één van mijn bovenkamertjes kwam het de vorige week weer eens te voorschijn. Geluk duurt nooit zo lang, als je je erin wil wentelen is het alweer vervaagd. Die middag herbeleefde deze meid zo’n verloren gewaand geluksmoment dat zich sluimerend had opgehouden in mijn onderbewustzijn.

Mijn boer had die zondag het gras – dat ook al sinds maanden geen bosmaaier meer gezien had – in ons boomgaardje weer eens hevig gekortwiekt. Taak aan mij om het de volgende dag in hoopjes bij elkaar te harken. Gezien de regen die amper gevallen is de afgelopen weken leek het gras wel hooi die maandagmiddag dus het rook er voortreffelijk, daar in dat gaardje. Dat doet pas gemaaid gras namelijk, je zoetste parfum verbleekt erbij. Vol enthousiasme nam ik mijn hark ter hand en toog aan het werk, vastbesloten om een paar overtollige coronakilo’s kwijt te raken. Mijn zwarte klompjes waren helaas een hindernis aan mijn voeten. Hoe vaak heb ik hierop al mijn enkels omgeslagen? Uit ermee!! Op blote voeten zwoegde ik voort. De verkeersweg was rustig deze middag, ik hoorde mijn gevederde metgezellen diverse area’s uit bomen en struiken tevoorschijn toveren. Zelfs een koekoek deed in de verte zijn duit in een ander zakje. ‘Sta stil, luister, verwonder, werk door’, zo klonk mijn mantra voor de komende uren die zouden volgen.

Onze hond lag erbij en keek ernaar. Hij zag hoe het vrouwtje haar grashoopjes zorgvuldig stapelde. Hmm … daar kon hij nog wat van leren. Mijn blik werd herhaaldelijk getrokken naar de grasgroene, weidse velden die de vorige week hun eerste lentetooi hadden afgeworpen. De grashalmen aan de kant – ontkomen aan het scherpe maaiersmes – bogen dankbaar mee op het zachte zuchten van de wind. Veldbloemen en vruchten stelden trots hun prille pracht ten toon, hommels zoemden oorverdovend om hen heen. De warmte van de zon deed me deugd, mijn portie vitamine D zou ik makkelijk halen op deze manier. Toch zocht ik nu en dan de koelte op van een robuust bladerdak. Turend tussen het groen door zag ik de helderblauwe lucht die ultra-strak en zonder ontsierende strepen nog steeds haar glans niet verloren heeft. Een bijkomend voordeel van de huidige coronatoestand.

En dan kruipt het eventjes uit zijn schulp, een onbezorgd, vredig gevoel. Ik zie mezelf weer als jong meisje; slenterend onder de warme zon over een stoffig landweggetje in onze buurt. Het mulle zand stuift op als ik mijn voeten verplaats, een goudgeel korenveld wuift me toe, rode klaprozen en blauwe korenbloemen zijn een lust voor het oog en ik laat me zakken in het lange bermgras terwijl diverse insecten her en der hun zoemende best doen. Verder is alleen de stilte hoorbaar. Mijn roze teenslippers verlaten doelbewust mijn voeten. Ik maak een fluitje van een lange graspriet en vlecht een krans van madeliefjes. Ik start een vooruitziende zoektocht naar een klavertje vier, het klavertje van geluk, en vind er zowaar één. Ik pluk een bloem en ontdoe hem van zijn blaadjes ‘hij houdt van mij – hij houdt niet van mij’. Het zijn herinneringen van een lange, warme zomer, die van 1976? Ik was pas tien of zo maar toch, ergens in de krochten van je brein laat het zich niet vergeten: dat gevoel van doodgewoon geluk op een doodgewone middag in een vreedzame en soezerige stilte. Om de een of andere reden komt het deze middag heel sterk bij me op. Ik herken plots het gevoel dat ik zo lang niet herkend heb … Want dat zal het zijn! Het is er al die jaren geweest, alleen heb ik het niet gezien en niet gehoord.

De hoopjes gedroogd gras verspreiden een waanzinnige geur
Uitzicht vanuit ons boomgaardje

Ik ben geen heilige. Ook ik mis het ongedwongen feestje, een hongerig bezoekje aan een lunchcafé en het samenklonteren met familie en vrienden. Maar soms is er een verlangen naar dat dorpse, zomerse, zorgeloze gevoel van toen met de eenvoudige rust die het in zich had. Het wachtte al die tijd in een verborgen hoekje tot het zich mocht aandienen. Vanmiddag was het daar en had ik het weer te pakken, die bijzondere emotie … Een rijk gevoel overspoelde me, veroorzaakt door het even terug trekken uit zorg en drukte. Met blote voeten in het vers gemaaide gras en het natuurlijke aroma plezierig prikkend in mijn neusgaten werd ik weer even kind. Probeer het eens, het is een weldaad …

Klompjes uit
en lekker door het gras met mijn voeten bloot

Lieve groet,

I.K