Persoonlijk, Zielsgedichten

Flarden uit het verleden

In het vorige stuk refereerde ik al aan het feit dat onze paps sinds vier jaar lijdt aan vasculaire dementie. Het laat zich raden dat dit voor mams soms heel zwaar is. Op sommige momenten voel ik haar onmacht maar tevens ook haar kracht. Trots ben ik ook op onze familie die er samen de schouders onder zet zodat pap en opa zo lang en zo ‘normaal’ mogelijk zijn leven kan leiden samen met zijn ‘meisje’.

In dat licht schreef ik dit gedicht voor mijn ouders:

Flarden uit het verleden

Flarden van wat eens was
verdringen zich in je hoofd
Ondanks dat prachtige verleden
lijkt het heden vaak verdoofd
Dankbaar voor toch nog steeds
het lieve, spontane mens dat je bent
Dankbaar voor het gulle feit
dat je ons nog steeds herkent
Samen zijn we sterk
zo lang we kunnen
Deze sterke, warme liefde
wil ik elke familie gunnen

Graag wil ik je omarmen
of liever allebei
Jullie vangen met mijn warmte
van pijn en zorgen vrij
De omgekeerde wereld
jij voor mij, en ik voor jou
Er willen zijn voor diegene
voor wie je sterven zou
Zulk een grootse liefde
als een schip, geankerd in de haven
Heb ik voor mijn lieve
ouders
die aan mij het leven gaven

Liefs,
Irene

		

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s